Woensdag 10 juni Dead Hors Point en Arches

Als we wakker worden zien we een zwaar bewolkte lucht. Jammer, want deze ochtend gaan we Dead Horse Point bekijken. Eerst nog even bij het visitorcenter informeren naar de weersverwachting en die blijkt voor de komende 2 dagen wisselvallig te zijn met 50% kans op regen en onweer. De temperatuur is wel zeker 10 graden lager dan gisteren maar met 23 gr voor ons lekker genoeg. Vanaf de camping rijden we een klein stukje naar het viewpoint. Vanaf hier heb je een mooi uitzicht op de Colorado river. We lopen een half uur langs de rim en gaan dan lekker aan de koffie. Tot onze verrassing breekt de lucht en komt de zon af en toe door. Ook wordt het helder. Dus toch maar even terug lopen naar de rim om nog wat betere foto's te nemen ( Beaver wil natuurlijk ook op de foto ) Da's toch nog boffen. Om half een rijden we 30 mile terug richting Moab om Arches NP te bezoeken. Voordat we naar de camping rijden, gaan we eerst naar de Windows section waar we naar 3 arches lopen (North en South window, Turret Arch). Hierna rijden we door naar een viewpoint van de Delicate Arch, het symbool van Utah. Er naar toe lopen neemt voor nu teveel tijd in beslag dus blijft het nu bij een blik op afstand. Rond half zes zijn we op de camping “Devils garden”. We staan op een schitterende plek met mooi uitzicht op rode rotsen en in de verte de besneeuwde toppen van La Sal mountains. De vorige gasten hebben hout in de firepit achtergelaten dus dat vraagt die avond om een kampvuur. Als eerste wordt de bbq-kolen gloeiend gemaakt maar ondertussen zien we ook donkere wolken boven ons hoofd verschijnen. Als het eten klaar is vallen de eerste druppels maar daar blijft het bij. We kunnen rustig buiten de maaltijd afmaken. Hierna gaat Kees nog even op pad met zijn fototoestel om te kijken of er met het avondlicht en dreigende luchten nog wat moois is vast te leggen. En dat is het zeker. Terwijl Kees nog maar 5 minuten weg is, moet Hetty voor de regen naar binnen vluchten. Kees houdt het nagenoeg droog en is een kleine anderhalf uur later weer terug. Dan begint het opnieuw te regen en worden we ook nog getrakteerd op een mooie regenboog. Van een kampvuur komt natuurlijk niets meer terecht, al het hout is zeiknat geworden. Die avond brengen we gezellig in de camper door en doen voor het eerst een spelletje regenwormen. Het is lekker afgekoeld dus dat slaapt lekker. We hadden rekening gehouden met 2 hete dagen in Arches maar dat pakt dus anders uit. Aangezien we hier geen stroom hebben is dat helemaal niet erg. Dan missen we de airco ook niet.

Dinsdag 9 juni: Moab - raft op Colorado River

Al 4 dagen reizen de in NP Zion gekochte ansichtkaarten met de camper mee. Kees gaat daarom eerst maar eens op zoek naar een postkantoor om de kaarten te posten. Hetty slaapt lekker uit tot 9 uur. Na het ontbijt en een chatsessie met Jos (we konden zo mooi even hun kampeerplaats voor over een week of 5 real life laten zien) maken we ons klaar voor vertrek. De tanks worden geleegd en gevuld, ook de benzine tank. Voor de rekenaars onder ons: we waren $100 kwijt voor 35 gallon, hiermee hadden we 420 mile gereden. Vraag: wat is de literprijs en het verbruik?

Als je het goed hebt, mag je een keertje op bezoek komen als we weer thuis zijn, en anders ook.

Om 10:45 uur moeten we ons melden bij het kantoor van de rafting touroperator. Met een aftandse schoolbus worden we naar het vertrek punt gevoerd, zo'n 15 mile stroomopwaarts. De weg loopt hier naast de Colorado River en dat is een mooi rijtochtje. Hoeven we dat zelf niet meer te doen.

Bij het vertrekpunt liggen de grote rubber boten waar je met maximaal 10 man in kan, al klaar. Wij zitten in de boot met 9 man en een jonge stuurvrouw. Leuk beroep hoor, elke dag een raft tochtje maken. Hard werken is het op dit traject niet. Op commando moeten we voorwaarts of achterwaarts peddelen. De snelheid van het water, geschat op 2 m/s doet het meeste werk. Na een paar mijl varen stoppen we voor een lunch-bbq. De hamburger en hotdog, aangevuld met salade, pasta, gebakken aardappels smaakte prima. Aan het begin van het 2e traject, komen we 1 heftige stroomversnelling tegen die de helft van de boot van een douche voorziet. Als je je niet goed vasthield had je hier er uit gegooid kunnen worden, maar gelukkig was dat niet het geval. Aan de rechterkant van de rivier ligt Arches NP maar een boog laat zich vanaf deze kant niet zien. Dat moet dan maar wachten tot morgen. Het zitten op de bootrand zonder verder een steun in de rug maakt het best nog vermoeiend. Als we rond 3 uur bij een strandje aan land gaan waar de bus ons weer oppikt, blijken we alle twee behoorlijk moe te zijn. De hitte (ergens in de 30 gr) heeft daar zeker aan bijgedragen. Na boodschappen ingeslagen te hebben voor de komende dagen (we staan hierna 3 nachten in de natuur) en een milkshake bij de Burger King rijden we een 30 mile naar onze stek in het Dead Horse Point State Park. Bij de ingang is het kantoortje onbemand maar onze gereserveerde plek is voorzien van onze naam. Dus dat is allemaal in orde. Hetty is helemaal uitgeblust en gaat lekker op bed liggen. Kees bladert nog wat AD's door en gaat ook nog maar een uurtje plat. Die avond doen we lekker niets meer. De lucht is s,middags trouwens helemaal dichtgetrokken dus een mooie zonsondergang laat het afweten. Hoewel, op het laatste moment kleurt de lucht toch nog even mooi rood. En dan is het hier pikke donker en muisstil. Door de bewolking helaas geen sterrenlucht. Dat houden we maar te goed voor een andere keer.

Maandag 8 juni Canyon NP

Als we rond 8 uur opstaan is het nog niet warm. De camper staat onder een paar bomen waardoor het even duurt voordat het warm wordt. Tijdens het ontbijt stellen we de eerder gemaakte plannen bij. We willen een rafttocht op de Colorado River gaan maken en daarvoor ruilen we de geplande tocht naar NP Canyonlands The needles in. Bij het boekingskantoor blijken we vandaag niet meer mee te kunnen. Woensdag zou wat betreft ons schema het beste uit komen maar dan wordt er onweer verwacht. Dus toch maar boeken dan voor dinsdag en gaan we vandaag naar NP Canyonlands en dan het deel “Island in the Sky”. Hier heb je prachtige vergezichten over een uitgebreid canyon landschap in miljoenen jaren uitgesleten door de Green River en Colorado River. Het is redelijk helder dus daar boffen we mee. Op de achtergrond zien we zelfs de met sneeuw bedekte bergen van “la Sal” die volgens het bord 150 mile ver liggen.

Eerst de verplichte stop bij het visitor center waar we naar een video kijken van het uitgestrekte gebied. Dan langs een aantal viewpoints waaraan tweemaal toe een wandeling aan gekoppeld is. De 1e wandeling gaat naar de Mesa Arch. Een natuurlijke boog waarvan we in Arches nog meer gaan zien. Door de boog heen heb je een mooi uitzicht op het Canyon landschap.

De 2e wandeling is best pittig en er moet veel geklauterd worden om bij een krater te komen. De kleuren zijn prachtig. Natuurlijk worden er ook weer bloemen en beestjes in detail gefotografeerd. Al met al zijn we 7 uur op pad geweest en bij elkaar 100 mile gereden.

Voordat de bbq weer aangaat wordt er lekker gedoucht en gerust. We genieten van de zwoele windstille avond en de gegrilde biefstuk met mais en paprika en , zowaar lekker, frans stokbrood met een fles rode wijn. De avond wordt zoals gewoonlijk besloten met het bekijken van de fotos.

  

Zondag 7 juni: van Monument Valley naar Moab

Op de camping bleek de internetsnelheid niet tegen te vallen dus neemt Kees de tijd om op de blog het dagboek inclusief wat foto's te uploaden. Al met al is dit een tijdrovend klusje maar we weten dat we het thuisfront er een groot plezier mee doen. Ook voor ons zelf is het later leuk om de belevenissen weer terug te lezen.

Pas om 10 uur gaan we rijden op weg naar Moab. We rijden de 163 waar bij mile marker 13 het iconische beeld is op Monument Valley. We nemen de tijd om dit op de foto vast te leggen en we zijn niet de enigen. Waarom die japanners altijd van de vreemde houdingen moeten maken blijft een raadsel, maar is wel een komisch gezicht. Hetty is hierdoor geïnspireerd en moet ook springend op de foto.

Op de route naar Moab komen we eerst lngs Mexican hat. een iconisch stuk rots. Vervolgens langs Gooseneck State Park, een dubbele bocht in de San Juan river. Niet zo diep als de Horseshoe Bend maar de 300 m diepte mag er best wezen. Hier nemen we de tijd voor een lunch, alvorens de 2e helft naar Moab af te leggen.

 Hier zijn we rond 5 uur. We staan de komende 2 nachten op Canyonlands Campground die midden in het stadje ligt en op 100 m van de bekende locale brewery. Dat vraagt natuurlijk om een biertje. De hefeweizen smaakt prima.

Het weer is prima, lekker zonnig en temperatuur zo'n 27 graden. De BBQ gaat vanavond aan , Mais kip en gepofte aardappel. Verrassend dat er op deze kampeerplaats geen firepit is, maar nu komt de gekochte kleine bbq wel goed van pas.

Ondertussen leest Hetty het AD (grappig om zondagavond de maandageditie al te lezen) en Kees typt 2 dagen bij elkaar. We zijn weer up to date.

Zaterdag 6 juni: van Page naar Monument Valley

Als we opstaan komen net de 2 vriendinnen uit Arizona weer het erf oprijden. Ze wilden vandaag een 2e tour doen, maar die is afgelast vanwege de onbegaanbare weg. We nodigen ze uit voor een kop koffie en keuvelen op de veranda van ons gastverblijf wat bij. Gezellige tantes en als we van plan zijn onze reis naar het zuiden te vervolgen dan worden we uitgenodigd om bij 1 van hen te logeren, in Tucson Arizona. Dat doen we nu dus maar niet maar het is wel een gastvrij gebaar. Wij doen dan maar een tegenbod voor een verblijf in onze B&B. Na de koffie gaan we op pad naar Page. Voor ons bekend terrein. Er zitten weer onweersbuien aan de lucht. We gaan toch nog een keer naar de Horseshoe Bend, de bekende bocht in de Colorado River. Het was nu veel drukker dan 10 jaar geleden, maar dat kan ook komen omdat het zaterdag was.

Als we weer terug zijn bij de camper barst de bui los. Bij de Walmart doen we nog een paar boodschappen en de lunch doen we (heel ongezond) bij Mac Donalds. Kunnen we gelijk weer even de email checken. Jos ziet dat we online zijn en begint een facetime sessie. Grappig hoor om je zoon op zo'n afstand te zien en horen. Aangezien Jos en Annemarie voor 4 weken naar USA gaan zodra wij terug zijn en onder andere in deze regio komen zijn ze benieuwd naar onze ervaringen en tips. We hadden al besloten om niet naar Antilope Canyon te gaan. De upper hadden we immers 10 jaar geleden heel goed kunnen bekijken en het blijkt nu vele malen drukker te zijn. Ook op de ervaring van gisteren konden we nog even op teren.

Een goede beslissing, want door de regen was de canyon niet toegankelijk. Het gevaar voor flash floods is dan te groot. Enkele jaren geleden zijn er nog 8 mensen omgekomen, weggespoeld en nooit meer teruggevonden in Lake Powell.

We rijden door naar Monument Valley, zo'n 3 uur rijden. De camping (Gouldings) is gereserveerd. Om de bekender butte's te zien moeten we wel 4 mile rijden. Dat doen we tegen zonsondergang. Het licht is dan het mooist. Het weer was geheel anders dan 10 jaar geleden. Toen werden we weggeblazen door een snoei hete wind maar nu was het zelfs koel. De lichtomstandigheden waren prima. Sinds kort kan je ook met je RV of tent (de View campground, hoort bij De View het hotel) , bij het visitors centre staan. Je hebt dan een 1e rang plaats voor de zonsopkomst. Die laten we maar schieten en we doen het met de zonsondergang. Ook heel mooi. Thuis gekomen maken we tegen 21 uur een pasta-rode sausmaaltijd, dat gaat er wel in na zo lange dag. Dan nog even de foto's bekijken van de afgelopen 2 dagen en dan is het ongemerkt toch weer laat geworden.

Vrijdag 5 juni White Pocket Tour

We moeten Zion NP helaas alweer verlaten. Route 9 behoort tot 1 van de mooiste scenic routes, dus het is nog volop genieten. Zonnetje erbij, mooie luchten en prachtig licht op de bergen. Hier komt de tunnelpas van pas want deze tunnel kan je met je RV alleen maar door als je in het midden rijdt. Dus wordt de weg voor je vrij gemaakt en kan je zonder tegenliggers er door heen. Aan de andere kant zetten we de RV aan de kant voor een koffiestop.

Daarna moeten we toch wel vaart maken want om 13:00 u moeten we ons melden voor een foto-tour naar White Pocket. In Kanab doen we nog snel een boodschappenstop en dan nog een uurtje rijden om ergens in de middle-of-nowhere te stoppen bij Paria Outpost. We maken ons een beetje zorgen over het weer. De zon heeft namelijk plaatsgemaakt voor wolken en onweersbuien. Als wij om 12:30 het erf opdraaien barst de bui los.

De uitbaters Steve en Susan stellen ons gerust: het kan een paar mijl verder op mooi weer zijn. We besluiten om maar toch te gaan, maar hopen dat het weer de 175 dollar p.p. niet verziekt. Onze chauffeur en gids is de gepensioneerde cowboy-duiker-fotograaf Micheal. Twee vriendinnen uit Arizona maken het gezelschap compleet. Hemelsbreed is de White Pocket maar 12 mile van de ranch vandaan, maar aangezien er een canyon tussen zit moeten we een tour maken van 2 uur. Niet over asfalt maar eerst 1 uur over een unpaved road (die wel onderhouden wordt) en dan nog door een zandspoor. Nog maar net op de trail zien we al een auto gestrand. De regen heeft z'n werk gedaan en een snelstromend beekje loopt dwars over de weg (flash flood). Alleen met een terrein auto kom je er door heen. Voor onze auto een makkie. Terwijl we naast ons het water hard zien stromen schijnt de zon alweer volop. Het weer kan inderdaad hier ook snel veranderen. Halverwege het zandpad stoppen we om foto's te maken van de vele bloeiende cactussen. Het is een relatief nat voorjaar geweest waardoor er nu veel bloeiende planten te zien zijn in de dessert.

Om 3 uur zijn we waar we voor kwamen: de White Pocket. Dit is zo onbeschrijfelijk mooi dat de foto's maar het verhaal moeten vertellen.

3 uur zijn we actief met de camera in dit compacte gebied (geschat op 1 km2). De luchten veranderen continue door de onweersbuien die om ons heen gaan. Zelf houden we het droog. Het lukt helaas niet om de bliksem op de foto te krijgen, maar een kleine slang laat zich wel fotograferen. Wat is dit onwijs mooi. Vanwege de buien wilde Michael niet te laat terug en voor het donker thuis zijn. Normaal gesproken zouden we de sunset ter plekke meemaken maar wetende dat onze dirt road ligt waar we ook de onweersbuien steeds zien, wil hij het risico niet nemen om in het donker te rijden. Het zandpad uit ging goed, maar het leek wel of we nu veel harder door elkaar geschud werden dan op de heenweg. De gravelweg was in het begin nog goed berijdbaar, maar de laatste paar mijl werd de weg steeds slechter. Het water had veel de weggespoeld en door het vakmanschap van onze chauffeur lukte het om alle obstakels te nemen(rotsblokken, takken en veel kuilen ). Totdat we bijna bij de hoofdweg waren. Het water had over de volle breedte van de weg een geul geslagen van zeker 30 cm diep en een meter breed. Moeten we dan toch terug en omrijden (150 mile !!) of gaan lopen?

Alle passagiers stappen uit (om in ieder geval foto's te nemen) en Micheal schat z'n kansen in en weet de wagen er doorheen te trekken. Ongelooflijk wat water in een enkel uurtje met een weg kan doen.

Thuis gekomen hoorden we dat men ongerust was geweest of de terreinwagen het wel zou redden. Omdat we vroeger terug waren kregen we nog $25 p.p. terug. Met wat we die middag en avond allemaal beleefd hadden waren we eerder zelf bereid geweest het dubbele bij te leggen.

We hoefden na afloop niet op zoek naar een camping want we konden gewoon op het erf blijven overnachten. Wel zo makkelijk.

.

Donderdag 4 juni Zion NP

Als Kees s,morgens de deur open doet, kijkt hij 2 herten in de ogen. Good morning, deers! Het zonnetje laat de rode met witte bergen mooi kleuren. Op het programma staat de Angels Landing Trail. Hetty weet nu al dat ze de top nooit gaat halen maar ziet wel hoe ver ze komt. Maar eerst even langs het visitor center voor de weersverwachting. Dat was maar goed ook, niet vanwege het weer (dat was prima, zo'n 31 C) maar de Angels Landing Trail was tot circa 13:00 u gesloten. Waarom? Het was vuilophaaldag! Bovenop staan 2 toiletten en afvalbakken en deze morgen werd met behulp van een helikopter de“human waste” opgehaald. Dan besluiten we de lower, middle en upper Emerald Pool trail te lopen. Deze wandeling staat aangegeven als gemakkelijk (1e deel) tot matig (2e deel). Een schitterende wandeling vooral het deel bij de lower pool. Dat kwam omdat er nog water over de rotswand liep wat als een gordijn neer komt in de pool. Het pad naar de upper pool is wat avontuurlijker en voor Hetty's net te doen. Op de terugweg nemen we een ander pad waar we mooie bloeiende cactussen tegen komen. Kees kon z'n macro lens goed uitproberen. Twee uur later zijn we terug bij de bushalte. Het park is namelijk autovrij en met pendelbussen wordt je vervoerd. Een half uurtje later zijn we weer bij de camper. Kees besluit om die middag toch nog de Angels Landing te doen. Hetty blijft lekker op de campground. Voor de totale wandeling staat zo'n 4 uur. Het 1e uur is flink stijgen maar wel over een aangelegd pad. Op het eind een zig-zag parcours, wat op foto's er indrukwekkend uitziet. Maar het stuk daarvoor voelde zwaarder aan. Boven gekomen moet het mooiste en spannendste deel nog komen. Voor mensen met angst voor diepten en een slechte conditie niet te doen.

Een uurtje klauteren over rotsblokken, soms vasthoudend aan een ketting en soms direct aan weerszijden een diepe afgrond. De foto's spreken voor zich. Maar de inspanning wordt beloond: een weergaloos uitzicht over de vallei. De terugweg is even spannend, soms zelfs lastiger. Maar ook dat ging goed. Nu nog een kwestie via het zig-zag pad naar beneden. Dat is een aanslag op je kuiten en tenen. Je voet drukt namelijk tegen je schoenneus. De linkervoet voelt niet lekker aan en na het uittrekken van schoen en sok blijkt 1 teennagel aardig blauw te zijn. Maar dit was het wel waard. Overigens deed Kees dit in 3,5 uur. Al met al een inspannend dagje. Hetty had zich uitstekend vermaakt op de camping met lezen en handwerken en gewoon lekker om je heen kijken.

De avond was maar kort. Voldaan van de mooie wandelingen lagen we vroeg op bed. Fut om het dagboek bij te werken was er niet meer.