Vrijdag 3 juli Olympic NP

Vandaag doen we het rustig aan. We hebben de avond ervoor al zitten bedenken hoe we de komende dagen gaan invullen. Zoals we het gisteren gedaan hebben met het vinden van een campground, zo moeten we het zaterdag in ieder geval niet doen. Het is dan namelijk de 4^th of July, DE feestdag voor de Amerikanen en dan trekken ze er massaal op uit. Dat is voor ons geen verrassing maar omdat deze week het reisschema nog veel vrijheid bood, hebben we bewust niets gereserveerd. Zelf hebben we hier geen bereik en een internetplek is er evenmin. We vragen deze ochtend in de winkel of ze ons behulpzaam kunnen zijn. Dat is geen probleem. De smartphone van de jongen die ons helpt heeft wel bereik en hij wil wel enkele telefoonnummers van campings op BainBridge Island (met de ferry ben je dan zo in downtown Seatlle) selecteren. Ondertussen gaan wij een wandeling maken in Hoh Rain Forest. Hier valt gemiddeld 4 meter regen per jaar maar dit voorjaar is het uitzonderlijk droog, zelfs een historisch laagterecord. In mei en juni is in totaal slechts 1,8 inch gevallen terwijl het gemiddelde 10,7 inch is. Dit heeft tot gevolg dat alle mossen verdroogd zijn. En dat is nu juist het bijzondere aan dit noordelijkst gelegen regenwoud. De lange slierten mos om de bomen hangen er mistroostig bij. Met een temperatuur van tegen de 30 C is het ook geen regenwoud gevoel wat op ons overkomen. De grote naaldbomen kunnen wel zo'n 80 m hoog worden en honderden jaren oud. We rijden de 12 mijl terug naar de camping waar we de lunch (overschot van de tonijnsalade van woensdag) doen. De campingjongen heeft zijn huiswerk goed gedaan , maar de lijst van telefoonnummers leidde niet tot een reservering. Dus wordt plan B bedacht voor morgenochtend: we rijden om 7 uur weg en zijn dan tegen 9 uur in Port Angeles waar diverse campgrounds zijn. Hier gaan we eerst kijken voor een plekje voor die nacht alvorens we verder de toerist uit gaan hangen. Mocht dat nou niet lukken dat rijden we alvast richting BainBridge Island. Plan C is om gewoon op de parking van een Walmart te overnachten, dat is nml geoorloofd.

Enfin.. dat zien we morgen wel. Vanmiddag gaan we terug naar de kust. Even de weg uitrijden, dan rechts, na 12 mijl links en dan rechtdoor rijden. Kind kan de was doen, alleen ben je dan wel 33 mijl verder. We vinden nog net een plekje voor de RV en installeren ons op strand tegen een boomstam. Die liggen er hier genoeg. Er staat een stevige branding maar niemand waagt zich in zee. Twee redenen: het water is erg koud en de in de branding rollende stenen wil je niet tegen je aan hebben. Drijvende boomstammen waarvoor wel gewaarschuwd wordt, zien we niet.

Hetty vermaakt zich door lekker languit te liggen. Kees experimenteert wat met z'n fototoestel, maakt een paar sudoku en gaat lekker langs het strand lopen. Hij heeft alleen de schok- en waterbestendige compactcamera van Hetty nu bij zich om niet het risico te nemen dat de Nikon nat wordt. Dat was maar goed ook want bij het balanceren op een rots verliest hij zijn evenwicht en met in de rechterhand de camera, vangt hij met zijn linkerhand de aankomende valpartij op. Dat lukt op zich prima, zij het dat de linkerschouder toch wat protesteert door de kracht die zich via de arm hierop uitoefent. Dat lijkt op een oude blessure en zal ongetwijfeld leiden tot een afspraak bij de fysiotherapeut. Dit ongemak wordt goedgemaakt doordat Kees op de terugweg een grote vogel boven in een dode boom ziet zitten, turend over de zee. Een Amerikaans stel staat door een verrekijker te turen en Kees neemt de gelegenheid waar om hiervan gebruik te maken. Wat hij al vermoedde werd bewaarheid: een eagle. Met volle zoom van de compactcamera weet hij het bewijs vast te leggen. Na ruim 3 uur op het strand vertoefd te hebben rijden we terug naar de campground waar het laatste stukje vlees uit de diepvries zijn weg vindt naar de bbq. Geen dag met wouw.. hoogtepunten maar wel een fijne relax dag. We zijn nu bijna 5 weken onderweg en dan ben je ook al aardig verzadigd aan het raken. Zo'n bos- en stranddag is dan best wel lekker.

Donderdag 2 juli: naar Olympic NP

We komen voor ons doen redelijk laat ons bed uit: half negen. Op ons gemak gedoucht en waardoor we pas om tien uur van de camping rijden. Daarom laten we de het oude fort voor wat het is en gaan de Highway 101 noordwaarts. Deze weg slingert zich in het begin langs de kust en later meer door de bossen. Doordat we regelmatig door een plaatsje rijden is de gemiddelde snelheid zo'n 40 mijl per uur. Rond het middaguur moet de tank weer gevuld worden en ook de propaan tank gaat richting “empty”, dus ook bijvullen maar. Dit houdt allemaal op waardoor we ons eigenlijk vergist hebben in de rijtijd om ons doel te halen. We hebben een camping op het oog direct aan de kust, Kalaloch geheten. Bespreken kan je hier niet, dus geldt het first come – first serve principe. Maar dan moet je niet aan het einde van de middag aan komen zetten. Enfin, we zien wel. Na de tankbeurt rijden we grotendeels door het bos. Er is weinig verkeer dus gaat de teller naar 55 – 60 mph. Op eens ziet Kees links van hem op enkele meters afstand een volwassen vrouwtjes elk uit het bos komen lopen, zo de weg op. Kees gaat vol in de remmen en het hert zet het op een lopen naar de rechterkant. We schrikken ons rot zo'n groot hert vlak voor je auto. We missen het dier op een haartje. Het enige wat de elk achterlaat is wat modder op de voorruit die van haar poten afkwam. Oefff... dat had ook anders kunnen aflopen.

Tegen vieren komen we bij 1e kustcamping. VOL! De 2e geeft het zelfde resultaat. Dat is de eerste keer in de 4,5 week die we onderweg zijn, dat het niet meezit. Nu liggen de campings hier niet voor het opscheppen dus besluiten we maar om gewoon door te blijven rijden naar het noorden. Een 20 mijl verderop zien we bij de afslag naar Hoh Rain Forest een campingbordje staan dat er 18 mijl verderop een campground is van het National Park. Maar of daar nog plek is ….?

Na 4 mijl komen we langs een klein kot dat een cafe/winkel is maar ook een kleine campground die nagenoeg leeg is. Wij besluiten om maar niet verder te rijden en hier ons bivak op te slaan. Tot onze verrassing hebben we voor $25 ook nog electriciteit en water. Ondertussen is het 5 uur geworden en blijken we 200 mijl afgelegd te hebben. Eerst maar even uitrusten en een hapje doen (pasta met zalm). Als we om 7 uur klaar zijn, bedenken we dat het misschien wel leuk is terug te rijden naar de kust om nog even een lekker een wandelingetje te doen. Dat kost een half uur maar is de moeite waard. Bij Ruby's Beach parkeren we de RV en lopen hier het strand op. Een mooi stukje kust met diverse rotsen in het water. Het strand ligt bezaaid met boomstammen die ooit hier op de groene kust stonden. Het is toevallig laag water en dat betekent dat je tussen de rotsen zeeanemonen en zeesterren aan kan treffen. Zo mooi als we dat op de plaatjes tijdens de voorbereiding hebben gezien, zien we nu niet. Wat groene anemonen en welgeteld 2 zeesterren. Maar al met al is het lekker om met voeten door het koude water te slenteren. We wachten de ondergaande zon niet af, want Kees heeft geen zin om door een donker bos terug te rijden. Zo is deze dag toch nog goed afgesloten.

Woensdag 1 juli: naar de Pacific Coast

Om 8 uur worden we wakker doordat het zonnetje door het half open raam schijnt. In de loop vanm de nacht is het gelukkig lekker afgekoeld zodat de airca uit kon. Met de herrie en geblaas is het ook niet lekker slapen. Op het programma staat eerst de Multnomah Falls, een van de toeristische hoogtepunten van Oregon. Dit is maar een paar mijl rijden van de camping. De Historic Columbia River Highway is al van begin 1900 en niet echt geschikt voor breder auto's. Als we dan ook een touringcar als tegenligger tegen komen, moeten we toch echt de buitenspiegel inklappen en met het rechterwiel op het randje van de weg kunnen we er net langs. Verdere brede tegenliggers blijven ons gespaard maar dit is niet lekker rijden. Na de Multnomah waterval besluiten we dan ook deze toeristische highway niet verder te volgen en de Interstate 84 weer op te gaan. Hierdoor laten we een aantal watervallen links liggen, maar een score van vier vinden we wel voldoende. 20 mijl verder moeten we Portland, de grootste stad van Oregon, van oost naar west doorkruisen. Doordat Hetty zo slim was bij het waterval visitor centrum een plattegrond van de stad mee te nemen, kon den we zonder getob deze stad door. Een tom-tom hebben we tot nu toe niet gemist. We gaan naar de kust richting het stadje Riverside. Hier doen we bij de safeway boodschappen voor de rest van de vakantie en lopen richting strand op zoek naar een postkantoor om nog wat kaarten te posten. G Hierna naar de Mac Donalds om even te googlen naar campings in de buurt. De keuze valt op Fort Stevens State park, voorheen een militair fort en waar nu ook een grote camping is gesitueerd. Het is een soort schiereiland net onder grens van de staat Washington. We zijn hier de klok van 4. Nadat we een kop koffie op hebben, gaan we richting strand wandelen, zo'n 2 kilometer lopen. Als we daar aankomen, krijgt Hetty een “Texelgevoel” over haar heen: een mooi zandstrand, met helm begroeide duinen en die typische zeelucht. Ze voelt zich gelijk thuis. Vlak bij de duinovergang ligtr nog een wrak van een schip dat er zo te zien al lang ligt. We lopen een uur over het strand (lekker windje en zonnetje, zo'n 24 gr) en dan weer terug naar de camping. Gezellig een spelletje Qwirkle doen onder het genot van glaasje wijn/bier en gezouten pelpinda's. De briketten gloeien alweer lekker. De maiskolven gaan erop en daarna de biefstukken. Nu wel een truitje aan, want het koelt lekker af. Ook wel weer eens lekker na de afgelopen warme dagen.

Dinsdag 30 juni Columbia River Gorge

Om 9 uur rijden we weg. We hebben vandaag slechts 180 mijl voor de boeg om de Columbia River Gorge te bereiken. Dit is een gebied dicht bij Portland waar veel watervallen verborgen zijn tussen de groene hellingen. De eerste 150 mijl is het landschap nog dor en kaal. Halverwege de rit komen we langs de Columbia River te rijden. In feite geen rivier meer hier maar een stuwmeer dat de canyon vult. De bergwanden zijn hier nog kaal. In de verte zien we Mount Hood liggen, een met sneeuw bedekte slapende vulkaan (ruim 3300 m hoog). Pas nadat we ons einddoel naderen (in de buurt van Bonneville) worden de wanden van de gorge groener en groener. Ons doel is Ainsworth State park campground. Hier zijn we even over twaalven. Bij de ingang staat een bord welke plaatsen nog beschikbaar zijn en door $ 24 in de envelop te stoppen zijn we weer verzekerd van een plaats, een full hook-up plaats zelf. Binnen 15 minuten staat er een warme hap op tafel: de wraps op herhaling. Hetty wil eerst een paar uur rusten en Kees gaat op z'n gemak wat krantjes van de afgelopeen week doornemen. Om half vijf worden de wandelschoenen aangetrokken en wandelen we de trail die vanaf de camping begint en langs 3 watervallen komt. In het begin is het klimmen geblazen en Hetty moet diverse malen rust nemen omdat haar hartslagmeter begint te piepen. Uiteindelijk weet zij toch de 1e waterval te halen. Een mooi exemplaar die over een halve grot heen valt. Voordeel is wel dat het hier koeler is. Ook tussen de bomen is het goed te doen. De middagtemperatuur zal net onder de 30 gr C zijn geweest. Kees neemt de nodige foto's en gebruikt hiervoor zijn statief. Is wel nodig wil je de waterval met lange sluitertijd vastleggen voor een mooi resultaat. Hierna gaat de trail verder op ongeveer de zelfde hoogte waardoor het niet meer zo inspannend is. Na een half uurtje dient zich de 2e waterval aan. Minder imposant dan de eerste. Hierna gaat het bergafwaarts en het laatste einde lopen we terug langs de scenic byway. Vlak bij de camping is vanaf de weg een 3e waterval zichtbaar. Dit is de hoogste van de drie. Voor een deel ligt de waterval in de zon en voor een deel in de schaduw. Dat geeft niet het beste fotoresultaat. In de plas zijn diverse kinderen en volwassen aan het spartelen. Wij zijn ook wel toe aan een afkoelbeurt maar bewaren dat voor een douche op de camping. Al met al zijn we 3,5 uur onderweg geweest en dat is goed te voelen aan de benen. De middagmaaltijd had een goede basis gelegd want ondanks de inspannende wandeling hebben we geen van tweeen nog trek in een maaltijd. Het blijft beperkt tot een zoutje en een ijsje. Vroeg het mandje in en een spannend boek lezen.

Maandag 29 juni: op doortocht van Idaho naar Oregon

Zoals in het verslag van 28 juni staat vermeld gaan we smorgens om 8 uur naar het pancake ontbijt. Op het terras staat een buitenkeuken waarop een jonge dame op een grote bakplaat de dikke en luchtige pancakes bakt. Beetje maple syrop er over en smullen maar. Dat onbeperkt bleef bij ons steken op 7 stuks (voor 2 personen samen dus). Nog even alles dumpen en dan tegen 9 uur de weg op. Het is al behoorlijk warm dan. Hetty had nog even de weerkaart van geheel USA te voorschijn getoverd en op Death Valley na (42 gr) wordt Idaho vandaag de warmste plek met 40 gr. Dus dat wordt de airco op standje max, cruise control op 70, beetje sturen en wakker blijven. Dat gaat de ochtend uitstekend. Het landschap is redelijk vlak met veel akkerbouw (graan en aardappels). Tussen de middag stoppen bij de Mac voor een milkshake en ijsje en gebruiken de goede wifi om de nodige foto's van afgelopen dagen te uploaden. We zijn dan weer helemaal bij met de blog.

De tweede etappe wordt zwaarder. De omgeving wordt saai (dorre prairie-achtige landschappen) en tegen vieren moeten we stoppen voor een rustpauze. We zijn dan in Baker City - Oregon beland. Na een kort tukje, koffie en een boterham is chauffeur Kees weer in staat verder te rijden. We hebben bij de Mac een camping gevonden in de buurt van Pendleton, zo'n 100 mijl verder van het eerder beoogde doel Baker City. Dus dat betekent rond 7 uur ter plekke. Dat was een misrekening: na 3500 mijl gereden te hebben, komen we nu in een file terecht. Alternatieve wegen ontbreken hier, dus blijft het stapvoets voort bewegen. Dit duurt zeker een half uur. Oorzaak is waarschijnlijk een omgevallen vrachtauto met hooi. Een bord met “wreck ahead” doet dat namelijk vermoeden. Maar we zagen alleen nog wat hooi balen(deels smeulend) langs de kant van de weg liggen. Al met al was tien voor acht dat we op de camping aankwamen. Door het uur tijdverschil hebben we dus een reisdag gehad van 12 uur. De afgelegde afstand was 490 mijl. De temperatuur is dan nog 37 gr C. Lekker douchen, airco aan en als maaltijd een noedelsoepje (noodrantsoen) en ijs. Ondanks de hitte doet de vriezer het prima.

Vandaag geen fotodag dus, maar toch maar een kiekje toegevoegd. Anders is het zo leeg op deze pagina.

Zondag 28 juni: Van Tetons naar Idaho

Het is bijna 10 uur s'avonds als ik (kees) dit zit te typen. Glaasje koele witte wijn met boerenkaas uit Lekkerkerk erbij. MijDat vroege opstaan van gisteren is wel beloond. Dus besluiten we om het nu weer te doen, weliswaar een uurtje later. Volgens de informatie die we gisterenmiddag in het visitorcentrum gelezen hebben moet in de buurt van de camping genoeg zitten: beren, deers, pronghorns, elks, moose (eland), bevers.

Bij het eerste overviewpoint staan bordjes dat je het gebied niet in mag omdat er een beer met cubs gesignaleerd is. Dat is dan ook het enige wat we zien m.b.t. Beren. Wel zien we in de verte in een grasland een grote kudde (ca 75) vrouwtjes elks grazen. Bij de volgende stop aan een rivier, wat de favoriete plek voor mooses zou moeten zijn, zien we alleen maar het water stromen. Ook een zijweg wordt nog ingereden , maar dit leidt allemaal tot niets. Jammer, je kan niet altijd geluk hebben. We rijden door naar een volgende camping die iets zuidelijker ligt, en mooier aan het Jackson Lake gelegen is. Als we ons hier om half negen melden kunnen we zelf een vrije plek opzoeken. De ochtend wordt verder besteed aan rusten en boekje lezen. Smiddags maken we een rijtoertje door het park en bezoeken we een oud kapelletje en winkeltje (uit 1910). Een avondrijtoer om een moose te spotten laten we voor wat het is. Hetty neemt nu de maaltijdbereiding voor haar rekening en maakt smakelijke burrito's klaar. Daarna nog een spelletje “regenwormen” en dan is het weer bedtijd. n 56ste verjaardag is in stijl gevierd: koffie met cheesecake en een bbq-schort met een beaver er op als cadeau. We zitten nu in Idaho Falls. Vanmorgen hebben we nog een mooie maar voor Hetty een (te) zware wandeling gedaan bij Jenny Lake in Grand Teton NP. Dit was een bergwandeling naar een waterval ( hidden Falls) en een uitzichtpunt ( inspiration point). De warmte (al 2 dagen rond de 30-33 gr C) is dan een slechte bondgenoot. We zijn iets afgeweken van het oorspronkelijke reisplan. De Yellowstone dagen waren best wel intensief en hier in Grand Teton NP zijn we even op adem gekomen met wat minder inspannende dagen. En het is hier onwijs mooi met die met nog wat sneeuw bedekte bergen, meren, bossen en vlaktes. Eerst wilden we dan nog een 3e nacht hier blijven maar toen we na de wandeling terug waren (ca 2 uur) besloten we toch maar vast op weg te gaan richting Idaho. Het plan om bij Craters of the Moon te overnachten was al gesneuveld. Hetty had van de week al op internet gezien dat er hier een hitte golf is. In Boise is het 104 F (40 C), daar wil je dus niet met je campertje instaan (hoewel we wel airco hebben, mits we aan het stroominfuus liggen). Dus is het plan om in 2 dagen zo snel mogelijk richting Pacific Coast te rijden en dan zien we wel weer. Vandaar dat we deze middag al vertrekken uit de Tetons. In dit gebied zitten mooses (elanden). Gisteren hebben we een rit gemaakt om ze te spotten maar zonder resultaat. Nu we bijna het park uit zijn, zien we bij een brug over de Snake River veel auto's in de berm staan en mensen op de brug. Dat kan maar 1 ding betekenen: wild. En laat dat nu een mannentjes moose zijn. Wij ook weer blij. Nog even de karakteristieke foto maken van de oude boerenschuur met als achtergrond de Tetons en dan via Jackson en de Snake River Canyon naar Idaho. Hier gaan we bij een Burger King wat eten. Belangrijkste reden is om de email te bekijken. Dit was alweer enkele dagen geleden en Kees is benieuwd of hij nog felicitaties mocht ontvangen. Familie en vrienden hebben hem niet teleurgesteld. Bedankt voor jullie berichtjes. De wifi bij BK is snel dus neemt Kees de gelegenheid om de blogfoto's te uploaden . Hetty kijkt of er in de buurt een campground is. We willen nu wel electriciteit hebben voor de airco want buiten is het nog zo'n 33 graden . Op 7 minuten rijden zit er een en met behulp van google maps rijden we er in 1 keer naar toe. Als we rond half acht inchecken blijkt er niet veel meer beschikbaar te zijn, maar gelukkig is er nog een (klein) plekje vrij met stroom. Daar betaal je dan $40 voor. De afgelopen dagen hebben we steeds op natuurcampings gestaan, weliswaar zonder stroom maar met tig keer meer ruimte om je heen en dan voor prijzen tussen de 15 – 24 dollar. Maar een koel bed wil ook wat. Hetty duikt daar dus in en Kees gaat aan de slag om de blogteksten bij te werken. Hierbij dus het resultaat. Lees ook nog even de afgelopen dagen terug want die zijn nu ook bijgewerkt.

Morgenochtend gaan we om 8 uur pancakes eten. Op deze camping kan je voor $2,50 onbeperkt pancakes eten s'morgens dus dat willen we ons niet ontzeggen. Dan is het de bedoeling om uitsluitend de interstate 84 te rijden en een grote sprong te maken. Want op temperaturen rond 40 g C zitten we niet te wachten. Normaal gesproken hoort het hier 15 g C koeler te zijn. Wij merken de afgelopen 2 dagen dat je energie niveau behoorlijk afneemt door die warmte. Dus zijn we eigenlijk wel blij dat ons de hitte in het begin van de vakantie bespaard is gebleven.

Zaterdag 27 juni: Grand Teton NP

Dat vroege opstaan van gisteren is wel beloond. Dus besluiten we om het nu weer te doen, weliswaar een uurtje later. Volgens de informatie die we gisterenmiddag in het visitorcentrum gelezen hebben moet in de buurt van de camping genoeg zitten: beren, deers, pronghorns, elks, moose (eland), bevers.

Bij het eerste overviewpoint staan bordjes dat je het gebied niet in mag omdat er een beer met cubs gesignaleerd is. Dat is dan ook het enige wat we zien m.b.t. Beren. Wel zien we in de verte in een grasland een grote kudde (ca 75) vrouwtjes elks grazen. Bij de volgende stop aan een rivier, wat de favoriete plek voor mooses zou moeten zijn, zien we alleen maar het water stromen. Ook een zijweg wordt nog ingereden , maar dit leidt allemaal tot niets. Jammer, je kan niet altijd geluk hebben. We rijden door naar een volgende camping die iets zuidelijker ligt, en mooier aan het Jackson Lake gelegen is. Als we ons hier om half negen melden kunnen we zelf een vrije plek opzoeken. De ochtend wordt verder besteed aan rusten en boekje lezen. Smiddags maken we een rijtoertje door het park en bezoeken we een oud kapelletje en winkeltje (uit 1910). Een avondrijtoer om een moose te spotten laten we voor wat het is. Hetty neemt nu de maaltijdbereiding voor haar rekening en maakt smakelijke burrito's klaar. Daarna nog een spelletje “regenwormen” en dan is het weer bedtijd.