Zaterdag 6 juni: van Page naar Monument Valley

Als we opstaan komen net de 2 vriendinnen uit Arizona weer het erf oprijden. Ze wilden vandaag een 2e tour doen, maar die is afgelast vanwege de onbegaanbare weg. We nodigen ze uit voor een kop koffie en keuvelen op de veranda van ons gastverblijf wat bij. Gezellige tantes en als we van plan zijn onze reis naar het zuiden te vervolgen dan worden we uitgenodigd om bij 1 van hen te logeren, in Tucson Arizona. Dat doen we nu dus maar niet maar het is wel een gastvrij gebaar. Wij doen dan maar een tegenbod voor een verblijf in onze B&B. Na de koffie gaan we op pad naar Page. Voor ons bekend terrein. Er zitten weer onweersbuien aan de lucht. We gaan toch nog een keer naar de Horseshoe Bend, de bekende bocht in de Colorado River. Het was nu veel drukker dan 10 jaar geleden, maar dat kan ook komen omdat het zaterdag was.

Als we weer terug zijn bij de camper barst de bui los. Bij de Walmart doen we nog een paar boodschappen en de lunch doen we (heel ongezond) bij Mac Donalds. Kunnen we gelijk weer even de email checken. Jos ziet dat we online zijn en begint een facetime sessie. Grappig hoor om je zoon op zo'n afstand te zien en horen. Aangezien Jos en Annemarie voor 4 weken naar USA gaan zodra wij terug zijn en onder andere in deze regio komen zijn ze benieuwd naar onze ervaringen en tips. We hadden al besloten om niet naar Antilope Canyon te gaan. De upper hadden we immers 10 jaar geleden heel goed kunnen bekijken en het blijkt nu vele malen drukker te zijn. Ook op de ervaring van gisteren konden we nog even op teren.

Een goede beslissing, want door de regen was de canyon niet toegankelijk. Het gevaar voor flash floods is dan te groot. Enkele jaren geleden zijn er nog 8 mensen omgekomen, weggespoeld en nooit meer teruggevonden in Lake Powell.

We rijden door naar Monument Valley, zo'n 3 uur rijden. De camping (Gouldings) is gereserveerd. Om de bekender butte's te zien moeten we wel 4 mile rijden. Dat doen we tegen zonsondergang. Het licht is dan het mooist. Het weer was geheel anders dan 10 jaar geleden. Toen werden we weggeblazen door een snoei hete wind maar nu was het zelfs koel. De lichtomstandigheden waren prima. Sinds kort kan je ook met je RV of tent (de View campground, hoort bij De View het hotel) , bij het visitors centre staan. Je hebt dan een 1e rang plaats voor de zonsopkomst. Die laten we maar schieten en we doen het met de zonsondergang. Ook heel mooi. Thuis gekomen maken we tegen 21 uur een pasta-rode sausmaaltijd, dat gaat er wel in na zo lange dag. Dan nog even de foto's bekijken van de afgelopen 2 dagen en dan is het ongemerkt toch weer laat geworden.

Vrijdag 5 juni White Pocket Tour

We moeten Zion NP helaas alweer verlaten. Route 9 behoort tot 1 van de mooiste scenic routes, dus het is nog volop genieten. Zonnetje erbij, mooie luchten en prachtig licht op de bergen. Hier komt de tunnelpas van pas want deze tunnel kan je met je RV alleen maar door als je in het midden rijdt. Dus wordt de weg voor je vrij gemaakt en kan je zonder tegenliggers er door heen. Aan de andere kant zetten we de RV aan de kant voor een koffiestop.

Daarna moeten we toch wel vaart maken want om 13:00 u moeten we ons melden voor een foto-tour naar White Pocket. In Kanab doen we nog snel een boodschappenstop en dan nog een uurtje rijden om ergens in de middle-of-nowhere te stoppen bij Paria Outpost. We maken ons een beetje zorgen over het weer. De zon heeft namelijk plaatsgemaakt voor wolken en onweersbuien. Als wij om 12:30 het erf opdraaien barst de bui los.

De uitbaters Steve en Susan stellen ons gerust: het kan een paar mijl verder op mooi weer zijn. We besluiten om maar toch te gaan, maar hopen dat het weer de 175 dollar p.p. niet verziekt. Onze chauffeur en gids is de gepensioneerde cowboy-duiker-fotograaf Micheal. Twee vriendinnen uit Arizona maken het gezelschap compleet. Hemelsbreed is de White Pocket maar 12 mile van de ranch vandaan, maar aangezien er een canyon tussen zit moeten we een tour maken van 2 uur. Niet over asfalt maar eerst 1 uur over een unpaved road (die wel onderhouden wordt) en dan nog door een zandspoor. Nog maar net op de trail zien we al een auto gestrand. De regen heeft z'n werk gedaan en een snelstromend beekje loopt dwars over de weg (flash flood). Alleen met een terrein auto kom je er door heen. Voor onze auto een makkie. Terwijl we naast ons het water hard zien stromen schijnt de zon alweer volop. Het weer kan inderdaad hier ook snel veranderen. Halverwege het zandpad stoppen we om foto's te maken van de vele bloeiende cactussen. Het is een relatief nat voorjaar geweest waardoor er nu veel bloeiende planten te zien zijn in de dessert.

Om 3 uur zijn we waar we voor kwamen: de White Pocket. Dit is zo onbeschrijfelijk mooi dat de foto's maar het verhaal moeten vertellen.

3 uur zijn we actief met de camera in dit compacte gebied (geschat op 1 km2). De luchten veranderen continue door de onweersbuien die om ons heen gaan. Zelf houden we het droog. Het lukt helaas niet om de bliksem op de foto te krijgen, maar een kleine slang laat zich wel fotograferen. Wat is dit onwijs mooi. Vanwege de buien wilde Michael niet te laat terug en voor het donker thuis zijn. Normaal gesproken zouden we de sunset ter plekke meemaken maar wetende dat onze dirt road ligt waar we ook de onweersbuien steeds zien, wil hij het risico niet nemen om in het donker te rijden. Het zandpad uit ging goed, maar het leek wel of we nu veel harder door elkaar geschud werden dan op de heenweg. De gravelweg was in het begin nog goed berijdbaar, maar de laatste paar mijl werd de weg steeds slechter. Het water had veel de weggespoeld en door het vakmanschap van onze chauffeur lukte het om alle obstakels te nemen(rotsblokken, takken en veel kuilen ). Totdat we bijna bij de hoofdweg waren. Het water had over de volle breedte van de weg een geul geslagen van zeker 30 cm diep en een meter breed. Moeten we dan toch terug en omrijden (150 mile !!) of gaan lopen?

Alle passagiers stappen uit (om in ieder geval foto's te nemen) en Micheal schat z'n kansen in en weet de wagen er doorheen te trekken. Ongelooflijk wat water in een enkel uurtje met een weg kan doen.

Thuis gekomen hoorden we dat men ongerust was geweest of de terreinwagen het wel zou redden. Omdat we vroeger terug waren kregen we nog $25 p.p. terug. Met wat we die middag en avond allemaal beleefd hadden waren we eerder zelf bereid geweest het dubbele bij te leggen.

We hoefden na afloop niet op zoek naar een camping want we konden gewoon op het erf blijven overnachten. Wel zo makkelijk.

.

Donderdag 4 juni Zion NP

Als Kees s,morgens de deur open doet, kijkt hij 2 herten in de ogen. Good morning, deers! Het zonnetje laat de rode met witte bergen mooi kleuren. Op het programma staat de Angels Landing Trail. Hetty weet nu al dat ze de top nooit gaat halen maar ziet wel hoe ver ze komt. Maar eerst even langs het visitor center voor de weersverwachting. Dat was maar goed ook, niet vanwege het weer (dat was prima, zo'n 31 C) maar de Angels Landing Trail was tot circa 13:00 u gesloten. Waarom? Het was vuilophaaldag! Bovenop staan 2 toiletten en afvalbakken en deze morgen werd met behulp van een helikopter de“human waste” opgehaald. Dan besluiten we de lower, middle en upper Emerald Pool trail te lopen. Deze wandeling staat aangegeven als gemakkelijk (1e deel) tot matig (2e deel). Een schitterende wandeling vooral het deel bij de lower pool. Dat kwam omdat er nog water over de rotswand liep wat als een gordijn neer komt in de pool. Het pad naar de upper pool is wat avontuurlijker en voor Hetty's net te doen. Op de terugweg nemen we een ander pad waar we mooie bloeiende cactussen tegen komen. Kees kon z'n macro lens goed uitproberen. Twee uur later zijn we terug bij de bushalte. Het park is namelijk autovrij en met pendelbussen wordt je vervoerd. Een half uurtje later zijn we weer bij de camper. Kees besluit om die middag toch nog de Angels Landing te doen. Hetty blijft lekker op de campground. Voor de totale wandeling staat zo'n 4 uur. Het 1e uur is flink stijgen maar wel over een aangelegd pad. Op het eind een zig-zag parcours, wat op foto's er indrukwekkend uitziet. Maar het stuk daarvoor voelde zwaarder aan. Boven gekomen moet het mooiste en spannendste deel nog komen. Voor mensen met angst voor diepten en een slechte conditie niet te doen.

Een uurtje klauteren over rotsblokken, soms vasthoudend aan een ketting en soms direct aan weerszijden een diepe afgrond. De foto's spreken voor zich. Maar de inspanning wordt beloond: een weergaloos uitzicht over de vallei. De terugweg is even spannend, soms zelfs lastiger. Maar ook dat ging goed. Nu nog een kwestie via het zig-zag pad naar beneden. Dat is een aanslag op je kuiten en tenen. Je voet drukt namelijk tegen je schoenneus. De linkervoet voelt niet lekker aan en na het uittrekken van schoen en sok blijkt 1 teennagel aardig blauw te zijn. Maar dit was het wel waard. Overigens deed Kees dit in 3,5 uur. Al met al een inspannend dagje. Hetty had zich uitstekend vermaakt op de camping met lezen en handwerken en gewoon lekker om je heen kijken.

De avond was maar kort. Voldaan van de mooie wandelingen lagen we vroeg op bed. Fut om het dagboek bij te werken was er niet meer.

Woensdag 3 juni Valley of Fire

Het was kiezen die nacht: warm en geen geluid of airco aan wat dus wel geluid geeft. Het wordt een mix. Kees is al om 5 uur wakker. Het is buiten al licht maar de zon is nog niet boven de rotsen uit. De volle maan staat nog aan de andere kant van de hemel. Dus eruit, fototoestel om en wachten op de mooie zonsopkomst. Een haasachtig dier loopt over de camping. De rode rotsen komen in een mooie gloed te staan. Om 6 uur komt ook Hetty uit haar bed en besluiten we vroeg op pad te gaan. 7 uur rijden we weg naar een gebied waar een 4-tal korte wandelpaden aan liggen. De 1e stop is bij de wave trail. Voor diegenen die de wave kennen in Utah, dit is een kleine kopie ervan.

Om 8 uur is het al 30 graden en dat maakt de wandeling gelijk al zwaar. Maar het is de moeite waard. Na 1,5 uur zijn we terug en gaan dan eerst lekker rusten en een vervolg ontbijtje nemen. Een ranger die naast ons stopt meldt dat het 97 F is, (35 C). Terwijl Hetty met een natte doek om verkoeling zoekt in de schaduw van de camper, gaat Kees wat experimenteren met z'n nieuwe statief en macrolens. Een uurtje later vervolgen we onze weg naar de White Dome. Dit is een rondje om een witte berg met een passage door een smalle canyon. Hier zijn in het verleden diverse films opgenomen waarvan nog een klein restant aanwezig is. Inclusief een rust in de schaduw zijn we een uur later weer terug. Tijdens de gehele wandeling zijn we niemand tegen gekomen terwijl er nog 10 auto's staan. Verder dan een bord lezen komen die Amerikanen niet (hoewel: we horen ook Duits en Frans om ons heen). Bij de volgende stop gaat Kees alleen op pad. Nog maar 5 minuten op weg ziet hij een 5-tal berggeiten tegen een rots opklauteren. Dat vraagt om een mooi plaatje.

Onderweg door een canyon ziet hij ook de nodige reptielen, kleine hagedisjes maar ook grotere exemplaren. Ook die worden op de foto vastgelegd. Helaas laat een slang zich niet zien, evenals de tarantula spin die hie er ook zou moeten zitten (nu lezen we in het bezoekerscentrum dat die alleen snachts te voorschijn komen). De laatste stop is bij de Elephant Rock. Een uitleg is niet nodig als je de foto ziet.

Later als de bedoeling was (half drie) rijden we uit Valley of Fire State park weg. Wat een fantastisch begin was dat!

Nu gaan we op weg naar NP Zion waar we na 150 mile en 4 uur later aankomen. Onderweg maken we een stop bij een Burger King om onder het genot van een milkshake contact te leggen met het internet. De snelheid was niet optimaal wat betekent dat er nauwelijks foto's geupload konden worden. Bij de ingang van het NP moeten we 15 dollar dokken om 2 dagen later de tunnel aan de oostzijde door te mogen. De kampeerplaats was ruim en mooi gelegen. We volstaan met een simpele maaltijd (Hetty heeft aan soep genoeg, Kees bakt er een hamburger bij) en gaan als het donker is, naar bed. De temperatuur is aangenaam en airco kan uitblijven.

Bijschrift toevoegen

Dinsdag 2 juni RV ophalen / Valley of Fire

Om 8 uur loopt de wekker af. Voor die tijd zijn we beide al enkele keren wakker geweest. Kees heeft om 5 uur maar even de email afgehandeld. Het is nog even wennen aan het tijdsverschil. Op de begane grond van het hotel zijn naast de vele gokmachines ook enkele straatjes gebouwd in de stijl van oud New York. Hier zitten diverse restaurants. Wij houden het eenvoudig en halen bij een kiosk een koffie, thee en muffin en een cinnamom roll(kaneel) wat we aan een bistro tafeltje nuttigen. We proberen ook even met de ipad facetime uit met de buurtjes en dat was een leuke ervaring. We begrepen dat het herfstachtig weer was in NL. Heel wat anders dan de woestijn hitte van Nevada. De taxi naar Cruise America stond om 9 u al klaar en we waren vlot in Henderson (plaats naast Las Vegas). Na het kijken van de instructievideo (ook in het NL) namen we alle tijd om de camper te inspecteren en de bediening door te nemen. Het was een 2015 model met circa 7300 mile op de teller. Het rook nog allemaal nieuw.

(hier moeten nog wat fotos komen, maar de verbinding is dermate traag dat dat een andere keer komt)

 Om 11 uur gaan we op weg naar de Walmart om daar het nodige in te slaan. Hetty had thuis al een boodschappenlijst op gesteld en dat werd in 2 boodschappenkarren ingeladen. Naast de nodige etenswaren ook 2 vouwstoelen en BBQ spullen. Al met al kostte dat wel 2 uur en dan nog eens de inhoud van alle plasticzakken (ca 20 !) een plekje geven in de camper. Dan zie je pas hoeveel ruimte er in zo'n rijdend huis zit. Ook nog even langs het kantoor van de AAA om gratis (ja, we blijven hollanders tenslotte) wegenkaarten te halen van de staten die we aandoen en dan op weg naar Valley of Fire State park. Om hier te komen moeten we door het nationale park Lake Mead rijden waar we de American Beautiful pas aanschafen. Met deze kaart kan je een jaar lang alle NP van America bezoeken. Die halen we er in die 5½ week wel uit. De weg die we rijden is schitterend. Grillige rotsen in diverse kleuren varierend van wit tot rood en af en toe het blauwe water van Lake Mead. Je vraagt je af hoe die struiken het kunnen overleven. Het waarschuwingsbord voor wildlife stond er niets voor niets. Nadat we een scherpe bocht namen stonden daar opeens 2 berggeiten (of zo iets) op de weg. Jammer dat we het fototoestel niet klaar hadden liggen. Even na vijfen rijden we het State park binnen en rijden gelijk door naar de RV-campground. Nu maar hopen dat er nog een plekje met stroom is. Gelukkig, er waren nog diverse plekken vrij. Geen campingkantoor hier maar alleen een brievenbus waar je een envelop met 30 dollar ingooit (is ook gelijk de entree voor het park). We staan tussen de rode rotsen deels in de schaduw, en deels nog in de volle zon. Het ziet er fantastisch uit. Dit is het echte camperen voor ons.

Alleen nog even de BBQ aan en dan genieten van een lekkere maaltijd. Om 20:30 u is het volledig donker hier. De zwoele wind voelt lekker aan en onder het genot van een bakje leut maken we de plannen voor de volgende dag.   

Maandag 1 juni Vliegen op Las Vegas

Nadat Jos ons zondagavond in Hotel Zwanenburg had afgeleverd, zijn we gelijk lekker op bed gaan liggen. Een andere keus was er trouwens niet afgezien van 2 rechte stoelen waar onze kleren op lagen. De bedden lagen prima en geslapen werd er ook. De badkamer kwam bekend voor: dezelfde wit-grijs-zwart glastegels als thuis. Het ontbijt was eenvoudig maar wat wil je voor 6 euro. Met het busje naar Schiphol waar we om 8 uur in de rij konden aansluiten. Het ging allemaal redelijk vlot en hoppend van de bagagecheck-in, douane, koffiecorner, toilet en security zaten we om 10:30 in de Boeing 767. Precies volgens schema ging de kist om 10:55 de lucht in.

We hadden een rustige vlucht en over de verzorging geen kwaad woord. Geen KLM niveau maar acceptabel. Kees zag onderweg in noord Canada nog ijsberen ijsberen (grapje), Hetty luisterde naar de country music radio: het eerste nummer was “God knows I will get a place in heaven”; fijn maar nu even niet. We kwamen een half uurtje eerder aan in Chicago (locale tijd 13 u, 7 uur tijdsverschil) daar verliep alles op rolletjes. Binnen een kwartier waren we door immigration en waren de koffers doorgelabeld. De 4 kilo boerenkaas invoeren was geen enkel vraag waard. Met een shuttle train waren we in een wip van hal 5 naar hal 1. Hier moesten we 2 uur (volgens schema) wachten op onze vlucht naar Las Vegas. Dan eerst maar bij de Starbuks koffie, muffin en water gehaald. Het af te rekenen bedrag viel wat ongelukkig uit, als dat maar goed gaat: $9.11.

Bij het installeren van een app voor 30 minuten free-wifi, kwam Kees er achter dat hij toch iets vergeten was: het apple-id password. Alle bekende passwords zijn geprobeerd maar zonder succes. Hadden we toch thuis dat lijstje mee moeten nemen. Gelukkig werkt sms-en wel en gaat Jos thuis even op zoek naar de passwords.

Om 16 u zaten we weer in de lucht om na 4 uur vliegen in Las Vegas aan te komen. Hier is het nog 2 uur later dus pas 18 uur. Met de taxi naar Hotel New York New York waar we om 19 u incheckten. Nog een hele avond voor de boeg dus. Maar eerst een uurtje plat na een verkwikkende douche en dan nog even naar de fonteinen van Bellagio.

Nog 6 nachtjes slapen....

2e Pinksterdag zijn de koffers gepakt. Afgezien van de opladers, apparaten, e.d. past alles er in en zitten we met 17 kilo per koffer ruim onder het toelaatbare (23 kg). De rest gaat in 2 rugzakken. Dat moet wel passen.