Zondag 21 juni: van Cody naar Red Lodge

Vaderdag, dat betekent dat Kees zelf de scrambled eggs kan klaarmaken. Na dit ontbijt gaan we ons eens klaarmaken voor vertrek. De RV heeft bijna 2 dagen stilgestaan en dat houdt in dat er her en der het nodige rondslingert. Na alles weer z'n plekje gegeven te hebben en de vuilwatertanks geledigd zijn, rijden we even na 10 uur weg, op naar de Walmart om in te slaan voor een weekje Yellowstone. Dit kost toch al gauw weer een uurtje tijd en na ook nog even koffie gezet te hebben en de caramel donut achtige koek verorberd te hebben (de vaderdagtractatie) gaan we op weg naar Red Lodge, aan de voet van de Bear Tooth Scenic byway die ons toegang geeft tot Yellowstone. Voor de 1e keer in deze trip zien we een afslag over het hoofd en rijden onbewust een verkeerde kant op. Dat heeft dan wel het voordeel dat we door Powell komen waar we een Liquor store zien. De Walmart verkocht namelijk geen wijn en we willen toch wel een voorraadje bij ons hebben als we straks enkele dagen met Jos en Nelleke Otte op trekken in Yellowstone NP. Met een 20 mijl heen en weer rijden zijn we dan toch op de goede weg beland. Onderweg stoppen we nog even bij een historic place. Dat blijkt een oude kolenmijn te zijn, die door het leven gaat waar in Montana de grootste mijnramp tot nu toe heeft plaatsgevonden (72 doden door een mijngasexplosie in 1942). In Red Lodge gooien we nog even de tank vol zodat we in Yellowstone niet meer naar de pomp moeten. Vanwege vaderdag mocht je hier gratis koffie of fris pakken, da's toch weer een aardig gebaar voor vaders. Hetty had haar huiswerk weer goed gedaan en loodst ons naar een forest campground. Weg van de highway, midden in het bos met het geruis van een beek , blijken er slechts 7 plekken te zijn. Hier is het weer de bedoeling dat je $15 dollar in een envelop doet, naam en kenteken er op schrijft, strookje aan de paal van een vrije plek klemt, en je mag een nachtje staan. Afgezien van een toiletgebouw en een ouderwetse handwaterpomp zijn er geen voorzieningen. Maar we hebben tenslotte alles bij ons. Rond half vier installeren we ons. We worden begroet door 2 eekhoorns die elkaar achterna zitten. Hetty gaat lekker handwerken en Kees gaat wat foto's maken bij de bergbeek. Hierna drinken we een lekker glaasje rose en tot onze verrassing zien we op 25 m afstand 2 reeën langs lopen. Op deze camping staan ook bearlockers en tentkampeerders worden gewaarschuwd geen etenswaren in hun tent te bewaren. Dat betekent dat er hier ook beren kunnen rondlopen. Spannende avond en nacht gaan we tegemoet …....

Zoals je mag verwachten is deze kampeerplek voorzien van een firepit. En deze ligt nog vol met hout. Dus dat vraagt vanavond om een kampvuur. 

Zaterdag 20 juni: Powwow in Cody

Meldden we gisteren nog dat we met vroeg opstaan geen problemen hadden, dan moet dat nu even rechtgezet worden. We hebben heerlijk lang geslapen. En rustig bovendien. De matras van de RV is nogal glad en het onderlaken glijdt hier op waardoor het s''morgens ergens verfrommeld tussen ons in ligt. Ditmaal ligt alles nog zoals we er in gestapt zijn. Blijkbaar waren we toe aan een goede nachtrust. Vandaag doen we het ook rustig aan. We gaan eerst lopend naar de Walmart (15-20 min enkele reis). Dit zullen niet veel mensen hier doen. Bijna alles is hier uitgerust met een drive-in, de ATM (flappentap), de ijszaak( diary queen), en zelfs een kleine espressobar (keet van 1 bij 2 m). Wij laten de wagen lekker aan de full-hookup staan vandaag. Tegen twaalven gaan we naar de Pow Wow: het jaarlijkse bijeenkomst, viering van de Plain Indians. Er is eerst een Grand Entry , daarna drum zang en dans wedstrijden. Aan de buitenkant van het terrein staan allemaal stalletjes met sieraden, kunstvoorwerpen en kleding. Het binnenterrein is voor de kleurrijk uitgedoste indianen, jong en oud. Een spreker praat alles aan elkaar en om de beurt neemt een bepaalde tribe (stam) de monotone drum en zang voor zijn rekening. We weten een goed plekje te bemachtigen waar we mooie plaatjes kunnen schieten. Laten die maar de rest van het verhaal vertellen.

Na circa 2 uur dit kleurrijke spektakel gezien te hebben gaan we terug naar de camper. Hetty gaat lekker op bed liggen en Kees neemt de tijd om de zaterdageditie van AD op gemak te lezen en neemt daarna een kleine nap. Ook worden de foto's van die middag bekeken. Fraaie beelden zoals jullie hier zelf kunnen zien. Tegen het einde van de middag gaan we nog even het Cody museum in en daarna door naar de 2e ronde van de powwow die om 18 u begint. Door de bewolkte lucht is het kleurenspel wat minder intens maar nu staan we achter een drumgroep en dat geeft weer een andere dimensie aan dit schouwspel.

Op de bbq gaan we iets nieuws uitproberen. Bij de Walmart verkochten ze dunne ceder houten (fineer) vellen. Dit gaat om de zalm met groene asperges en wordt dan min of meer gerookt op het vuur. Hmmmm... dat is voor herhaling vatbaar.

Vrijdag 19 juni: Cody

Vroeg opstaan gaat ons goed af in deze vakantie, overigens vroeg naar bed gaan ook. Deze ochtend is het weer 7 uur als we ons hoofd buiten de RV steken. Na een boterhammetje met jam en pindakaas (ozo hollands toch) rijden we om 8 uur weg. Nog even de tank volgooien (40 gallon voor $114, de RV drinkt meer dan dat wij eten, financieel gezien dus) en dan de bergen in. Vanuit het dorp is het gelijk zigzaggend naar boven. Beboste hellingen en in de verte zien we nog wat sneeuwresten. De top ligt op circa 8200 ft (zeg maar 2500 m). Wild laat zich hier niet zien vandaag, maar dat doet geen afbreuk aan wat we zien. Bij de afdaling van de Bighorn Mountains komen we langs een canyon waar natuurlijk een snelstromend watertje te spotten valt. Een parkeerplaats geeft gelijk gelegenheid voor een koffiestop en Kees kan hier in alle gemak zijn nieuwe grijsfilter op het water uitproberen. Het is lekker zonnig weer en we nemen de tijd voor de koffierust. Als we nog geen 500 m verder rijden komen we bij een visitor center uit van de Shell falls. Het eerder genoemde stroompje stort hier enkele tientallen meters naar beneden. De national forest service heeft een mooi pad rond de waterval en canyon aangelegd wat we dus rondlopen. Hier vertellen ze ons dat het nog 1,5 uur rijden is naar Cody. We hebben er nu precies 50 mijl opzitten, dus dat klopt wel. Als we de Bighorn Mountains achter ons laten rijden we weer door de prairie van Wyoming. Hier is het blik op oneindig, cruise control op 60 m/h (65 mag ook , maar dan maakt het zo'n herrie binnen in de camper) en alleen stuur recht houden. Kaarsrechte wegen tot aan de horizon. Onderweg nog even een telefoontje voor de B&B afgehandeld, de zaken gaan natuurlijk gewoon door. Ondanks het 8 uur tijdverschil is het nog maar een enkele keer gebeurd dat we s''nachts telefoon krijgen.

Rond half 1 zijn we in Cody. We hebben hier 2 nachten gereserveerd op Ponderosa Campground die op een paar honderd meter afstand ligt van het Buffalo Bill museum en het PowWow terrein.

De plaats is niet zo groot, maar ligt op een hoek waardoor het ruim lijkt. De Wifi paal staat tegenover ons dus dat biedt een goede verbinding. Dit proberen we even uit met facetime sessie met Eric en Ellen en Jos. Altijd weer leuk. 's middags gaan we naar het museum. We worden voor seniors aangezien'( moeten we dat leuk vinden met je 53e voor 65 doorgaan?) en dat scheelt toch weer in totaal $4. Het museum is met 5 verschillende afdelingen behoorlijk uitgebreid. Je mag op de toegangskaart ook de volgende dag naar binnen dus besluiten we het om na 2 uur voor gezien te houden. Het indianenmuseum gaf een goed beeld hoe zo'n 150 – 100 jaar geleden de natives in dit gebied leefden. Ook de informatie over de bijna uitroeiing van de bisons is indrukwekkend. De vleugel die over het leven ging van William J. Cody, ook wel Buffalo Bill genoemd, was interessant. De rest komt wellicht morgen wel.

We slenteren op ons gemak terug naar de camping. Een bezoekje aan de Walmart is niet nodig want we hebben nog net genoeg in voorraad voor een smakelijke bbq-maaltijd. De all-you-can-eat Chuck Wagon dinner show gevolgd door de Rodeo laten we lekker voor wat het is. Een rustige namiddag en avond met een boekje, ipad-krantje, biertje en hapje is tenslotte ook vakantie.

Donderdag 18 juni; Devils Tower - op weg naar Cody

Om zeven uur staat het ontbijt klaar, dit maal toast met scrambled eggs en bacon. Lekker stevig ontbijtje. We worden bijgepraat over het noodweer dat afgelopen nacht de regio heeft aangedaan. Wij zijn door het oog van de naald gekropen. In Rapid City (30 mijl verder) is 6 cm hagel gevallen en nog eens 5 cm regen. Dat wil je niet meemaken. Deze dag is het weer zonnig. Om 8 uur rijden we weg na een innige omhelzing en 3 dikke kussen van Kathy. Rond 10 uur zijn we bij Devils Tower. Wie de film “Close encounters of the third kind”van Steven Spielberg heeft gezien moet deze rots herkennen. Het is al verrassend druk hier. We lopen op ons gemak rond de berg en doen daar met de nodige foto's een uur over. Hierna rijden we terug maar voordat we het NP terrein verlaten stoppen we nog bij Prairie Dog Town. Een groot grasveld waar het wemelt van prairie dogs. We doen alle twee ons best een paar mooie en leuke fotos te maken van deze schattig piepende beestjes. En met het gewenste resultaat. Hierna bij de Trading Post nog wat rondgekeken en als lunch een buffalo cheeseburger weggehapt. Om 1 uur rijden we weer weg richting Interstate 90 op weg naar het westen richting Sheridan. Het eerste stuk is weer saai rijden, kale golvende gras landschappen met veel kudde's en her en der een ja-knikker. We komen ook nog langs een kolenmijn (open diepe put, dagmijnbouw), nu weten we ook waar die onwijs lange kolentreinen vandaan kwamen.

Tegen vieren zien we bij Buffalo de Bighorn Mountains verschijnen met her en der witte besneeuwde toppen. Dat is al weer een heel ander gezicht. We rijden nog even door bij Sheridan en verlaten de Interstate 90 en gaan Highway 14 op. Aan het begin hiervan zien we bij het plaatsje Dayton een kleine camping waar gelukkig nog een plekje is. Vanwege een bekende trailrace die dit weekend gehouden wordt in deze regio (in 2 dagen 100 mijl lopend in de bergen afleggen), zijn er namelijk heel veel reserveringen. Voor 1 nachtje kunnen we nog wel terecht. De camping loopt vol met voornamelijk sportieve tentkampeerders. Een gezellig gebeuren hier. Na een douche is Kees weer lekker fris en relaxen we met lezen en een spelletje. Ondertussen staan de BBQ-kolen weer te gloeien en maakt Kees een complete maaltijd klaar op de bbq (vlees, gepofte aardappels, mais, paprika en ui), Hetty's taak bestond natuurlijk uit het maken van een lekkere salade. De temperatuur zakt lekker naarmate het donkerder wordt. Het is windstil en tot we naar bed gaan zitten we lekker buiten.

Deze dag hebben we 270 mijl afgelegd. Morgen hoeven we nog maar een 125 mijl naar Cody en dat gaat via de Bighorn scenic byway. Dat belooft een mooie en niet zo lange rit te worden.

Woensdag 17 juni: Black Hills

We zijn (lekker) vroeg wakker. Het zonnetje schijnt en het belooft een mooie dag te worden. Dat is de reden om al om half zeven van de camping te rijden en de Wildlife route nog een keer in omgekeerde richting te rijden. De prairedogs laten zich nu goed vastleggen, evenals de burro's die er nu een stuk minder verregend uitzien. Ook een pronghorn laat zich gewillig vastleggen. We zien ook een aantal mooie vogels( o.a. Bluebird en Yellowbird) op de omheining zitten en met de telelens is het resultaat best bevredigend. De bisons laten zich deze ochtend niet zien, maar daar hebben we gisteren al diverse van gezien. We rijden vervolgens door naar Sylvan Lake, een meertje omgeven door mooie granietrotsen. We maken daar een mooie wandeling. Hierna besluiten we nog een keer langs Mount Rushmore te rijden. Op een kwart mijl afstand van de ingang is een parkeerplaats waarbij je goed het profiel van president Washington kan zien. We laten de RV hier staan en lopen nog een keer naar de hoofdingang waar je nu zonder betalen naar binnen kan. Je betaalt daar immers voor de parking. Hebben we toch nog de koppen met betere lichtomstandigheden weten vast te leggen. We kijken nog even in Keystone bij een woodcarver, die uit dennenbomen schitterende beelden (voornamelijk beren) maakt. Een bever zat er niet bij, maar op nu voor $500 dollar er eentje speciaal te laten maken gaat ons wat te ver. We cruisen verder de Black Hills door naar het noorden en via Deadwood komen we even na vijven in Sturgis aan. We nemen Kathy deze avond mee uit eten als dank voor de gastvrijheid. Dat wordt een prima restaurant in Spearfish, op 20 minuten rijden. Hierna nog even de blog en fotos uploaden en dan naar bed. Voor de verandering laat de onweer zich weer horen maar daar hebben we geen last van. Vandaag was het een mooie zonnige dag met temperatuur rond de 25 graden. Prima vakantie weer.

Dinsdag 16 juni: Van Badlands naar Custer state park (Black Hills)

Om 6 uur s'morgens begint het te regenen en te onweren. We blijven tot 9 uur op ons bed liggen en dan wordt het droog. De tentkampeerders om ons heen zien er erg nat uit. Er is dan ook heel wat water gevallen. We gaan eerst het visitor center maar met een bezoek vereren. Al dit soort NP visitor centers blinken uit in goede informatie, achtergronden en videovoorstellingen. Als we na een klein uurtje weer buiten staan blijkt het op te klaren. De grijze lucht heeft plaats gemaakt voor witte wolken en blauwe lucht. Als we een trail willen gaan lopen, blijkt dat toch niet zo'n goed idee te zijn. Als je de fotos bekijkt van de Badlands denk je dat het rotsen zijn. Als het droog en warm is (en dat zou het hier moeten zijn) zou het ook wel op rots lijken, maar nu is alles nat en lijkt het meer op klei. Al met al een glibberig gebeuren waarop je geen houvast hebt. Charly waarschuwde ons hier gisteren alvoor want zondags waren er 7 mensen gewond geraakt doordat ze uitgegleden waren en naar beneden waren gevallen. We hoorden ook dat de volgende dag 1 toegangsweg helemaal afgesloten werd voor herstelwerkzaamheden die ruim 6 weken gaan duren. Door afschuiving ten gevolge van regen was er nu 1 rijbaan beschikbaar maar ondanks aanvullen van zand en grond blijkt het door de regelmatige regenval het niet onder controle te krijgen.

Het erosieproces in de Badlands gaat zichtbaar door. Gemiddeld verdwijnt er per jaar een inch van de heuvels. Dit gebied is ook rijk aan fossielen. In het bezoekerscentrum was zelfs een afdeling te bekijken waar nog elke dag fossielen worden geprepareerd. Wij rijden de enige asfaltweg die door het park loopt af en stoppen regelmatig bij een viewpoint. We blijven ons verbazen over het mooie en sterk wisselende landschap: aan de ene kant van de weg zie je een prairie, aan de ander kant een maanlandschap.

Onderweg komen we nog wild tegen: een bighorn sheep en prairie dogs. Rond 2 uur rijden we het park uit en doen een korte stop in Wall, waar een bekend shopping centrum zit (Wall drug). Dit heeft meer weg van Disney maar als je koffie voor 5 $cent kan krijgen moet je dat toch even zelf ervaren. Zoals verwacht is dat bocht niet te drinken, maar je kon het gelukkig wel weer wegspoelen met gratis ijswater.

Nu op weg naar de Black Hills waar we in het Custer State Park willen overnachten. Bij de ingang van het park zien we gelijk een kudde bisons lopen/liggen. Da's boffen. In het visitor center krijgen we het advies om voor een kampeerplekje bij het State park office langs te gaan , om te kijken op welke campground nog plek is ( 1 van de 9 campgrounds.) Dat was maar goed ook, want zoveel keus was er niet meer. Onderweg naar de camping rijden we de Wildlife route. We zien diverse bizons lopen, mule deers, pronghorns en burro's (wilde ezels). Jammer dat ze soms te ver weg zijn om goed op de foto te krijgen. Helaas gaan zich weer buien ontwikkelen en halverwege de route barst er weer een onweersbui los. Om 19 u zijn we op de camping, een mooie plaats midden in een dennenbos. De amerikaanse pannenkoekenmix levert een smakelijk resultaat op. De blog van de laatste 2 dagen wordt bijgewerkt en dan is het alweer bedtijd.

Maandag 15 juni: Sturgis - op weg naar Badlands

We hebben onze plannen een beetje bij moeten stellen. Kathy enkele dagen mee nemen met de camper blijkt niet zo'n goed idee te zijn. De achter-achter-en nog wat nicht is 73 jaar en heeft wat last van ouderdoms kwalen waardoor een wandeling e.d. er niet inzit. Dat had ze zelf blijkbaar ook gedacht want ze had op de dinsdag haar vrijwilligersdag in het plaatselijke ziekenhuis. Begin van deze middag zou Trina (dochter) met haar man en kinderen langskomen om ons te ontmoeten. Het plan is nu om s'morgens wat boodschappen te doen (na 2 weken zijn we redelijk door onze voorraad heen) en dan na het bezoek van Trina op weg te gaan naar NP Badlands en de volgende dag naar de Black Hills. Op woensdagavond zijn we dan weer terug in Sturgis voor een afscheidsetentje.

Kathy geeft s'morgens nog een kleine tour door Sturgis en directe omgeving (Bear-butte state park, én het veteranen ziekenhuis waar Le roy en Kathy gewerkt hebben en Le Roy is overleden). Sturgis staat dit jaar voor de 75ste keer het grootse motor event ter wereld te wachten. Er komen dan honderdduizenden motoren naar het plaatsje (6000 inwoners). Het moet dan een gekkenhuis zijn (ga maar eens googlen).

Rond 1 uur locale tijd hebben we nog een facetime sessie met Hetty's moeder. Kathy en Hetty's moeder keuvelen er lekker op los en dat geeft beide veel voldoening. Met Trina, Charlie, Christopher en Kaylie is het ook een gezellig uurtje maar dan hebben we toch wel erg veel zin om samen weer met de RV op pad te gaan.

 Het is ondertussen opgehouden met regenen (de hele dag was het kwakkelweer) dus al met al was het helemaal niet erg om deze dag naar grotendeels in Sturgis door te brengen. Het is zo'n 2 uur rijden naar de Badlands. We willen daar op de campground van het NP staan maar reserveren bleek niet mogelijk te zijn. Op de dag zelf geldt het principe “first come, first serve”. Blijken wij het laatste plaatsje te hebben. Aangezien de weersverwachting voor de volgende dag een regendag voorspelt en het op moment van aankomst ( 19 u) droog is (wel zwaar bewolkt) gaan we direct een kleine wandeling maken om dit bizarre landschap op de foto vast te leggen. Hierna nog even naar de giftshop waar ze hele mooie, door indianen vervaardigde voorwerpen verkopen. We kunnen het aardewerk met moeite laten staan, want hoe neem je dat zonder kans op breken mee het vliegtuig in.Om ons groente tekort weer aan te vullen, maken we een lekkere pastamaaltijd klaar met ui, paprika, courgette en bleekselderij. Dat smaakt samen met een flesje rode wijn weer lekker.