Donderdag 18 juni; Devils Tower - op weg naar Cody

Om zeven uur staat het ontbijt klaar, dit maal toast met scrambled eggs en bacon. Lekker stevig ontbijtje. We worden bijgepraat over het noodweer dat afgelopen nacht de regio heeft aangedaan. Wij zijn door het oog van de naald gekropen. In Rapid City (30 mijl verder) is 6 cm hagel gevallen en nog eens 5 cm regen. Dat wil je niet meemaken. Deze dag is het weer zonnig. Om 8 uur rijden we weg na een innige omhelzing en 3 dikke kussen van Kathy. Rond 10 uur zijn we bij Devils Tower. Wie de film “Close encounters of the third kind”van Steven Spielberg heeft gezien moet deze rots herkennen. Het is al verrassend druk hier. We lopen op ons gemak rond de berg en doen daar met de nodige foto's een uur over. Hierna rijden we terug maar voordat we het NP terrein verlaten stoppen we nog bij Prairie Dog Town. Een groot grasveld waar het wemelt van prairie dogs. We doen alle twee ons best een paar mooie en leuke fotos te maken van deze schattig piepende beestjes. En met het gewenste resultaat. Hierna bij de Trading Post nog wat rondgekeken en als lunch een buffalo cheeseburger weggehapt. Om 1 uur rijden we weer weg richting Interstate 90 op weg naar het westen richting Sheridan. Het eerste stuk is weer saai rijden, kale golvende gras landschappen met veel kudde's en her en der een ja-knikker. We komen ook nog langs een kolenmijn (open diepe put, dagmijnbouw), nu weten we ook waar die onwijs lange kolentreinen vandaan kwamen.

Tegen vieren zien we bij Buffalo de Bighorn Mountains verschijnen met her en der witte besneeuwde toppen. Dat is al weer een heel ander gezicht. We rijden nog even door bij Sheridan en verlaten de Interstate 90 en gaan Highway 14 op. Aan het begin hiervan zien we bij het plaatsje Dayton een kleine camping waar gelukkig nog een plekje is. Vanwege een bekende trailrace die dit weekend gehouden wordt in deze regio (in 2 dagen 100 mijl lopend in de bergen afleggen), zijn er namelijk heel veel reserveringen. Voor 1 nachtje kunnen we nog wel terecht. De camping loopt vol met voornamelijk sportieve tentkampeerders. Een gezellig gebeuren hier. Na een douche is Kees weer lekker fris en relaxen we met lezen en een spelletje. Ondertussen staan de BBQ-kolen weer te gloeien en maakt Kees een complete maaltijd klaar op de bbq (vlees, gepofte aardappels, mais, paprika en ui), Hetty's taak bestond natuurlijk uit het maken van een lekkere salade. De temperatuur zakt lekker naarmate het donkerder wordt. Het is windstil en tot we naar bed gaan zitten we lekker buiten.

Deze dag hebben we 270 mijl afgelegd. Morgen hoeven we nog maar een 125 mijl naar Cody en dat gaat via de Bighorn scenic byway. Dat belooft een mooie en niet zo lange rit te worden.

Woensdag 17 juni: Black Hills

We zijn (lekker) vroeg wakker. Het zonnetje schijnt en het belooft een mooie dag te worden. Dat is de reden om al om half zeven van de camping te rijden en de Wildlife route nog een keer in omgekeerde richting te rijden. De prairedogs laten zich nu goed vastleggen, evenals de burro's die er nu een stuk minder verregend uitzien. Ook een pronghorn laat zich gewillig vastleggen. We zien ook een aantal mooie vogels( o.a. Bluebird en Yellowbird) op de omheining zitten en met de telelens is het resultaat best bevredigend. De bisons laten zich deze ochtend niet zien, maar daar hebben we gisteren al diverse van gezien. We rijden vervolgens door naar Sylvan Lake, een meertje omgeven door mooie granietrotsen. We maken daar een mooie wandeling. Hierna besluiten we nog een keer langs Mount Rushmore te rijden. Op een kwart mijl afstand van de ingang is een parkeerplaats waarbij je goed het profiel van president Washington kan zien. We laten de RV hier staan en lopen nog een keer naar de hoofdingang waar je nu zonder betalen naar binnen kan. Je betaalt daar immers voor de parking. Hebben we toch nog de koppen met betere lichtomstandigheden weten vast te leggen. We kijken nog even in Keystone bij een woodcarver, die uit dennenbomen schitterende beelden (voornamelijk beren) maakt. Een bever zat er niet bij, maar op nu voor $500 dollar er eentje speciaal te laten maken gaat ons wat te ver. We cruisen verder de Black Hills door naar het noorden en via Deadwood komen we even na vijven in Sturgis aan. We nemen Kathy deze avond mee uit eten als dank voor de gastvrijheid. Dat wordt een prima restaurant in Spearfish, op 20 minuten rijden. Hierna nog even de blog en fotos uploaden en dan naar bed. Voor de verandering laat de onweer zich weer horen maar daar hebben we geen last van. Vandaag was het een mooie zonnige dag met temperatuur rond de 25 graden. Prima vakantie weer.

Dinsdag 16 juni: Van Badlands naar Custer state park (Black Hills)

Om 6 uur s'morgens begint het te regenen en te onweren. We blijven tot 9 uur op ons bed liggen en dan wordt het droog. De tentkampeerders om ons heen zien er erg nat uit. Er is dan ook heel wat water gevallen. We gaan eerst het visitor center maar met een bezoek vereren. Al dit soort NP visitor centers blinken uit in goede informatie, achtergronden en videovoorstellingen. Als we na een klein uurtje weer buiten staan blijkt het op te klaren. De grijze lucht heeft plaats gemaakt voor witte wolken en blauwe lucht. Als we een trail willen gaan lopen, blijkt dat toch niet zo'n goed idee te zijn. Als je de fotos bekijkt van de Badlands denk je dat het rotsen zijn. Als het droog en warm is (en dat zou het hier moeten zijn) zou het ook wel op rots lijken, maar nu is alles nat en lijkt het meer op klei. Al met al een glibberig gebeuren waarop je geen houvast hebt. Charly waarschuwde ons hier gisteren alvoor want zondags waren er 7 mensen gewond geraakt doordat ze uitgegleden waren en naar beneden waren gevallen. We hoorden ook dat de volgende dag 1 toegangsweg helemaal afgesloten werd voor herstelwerkzaamheden die ruim 6 weken gaan duren. Door afschuiving ten gevolge van regen was er nu 1 rijbaan beschikbaar maar ondanks aanvullen van zand en grond blijkt het door de regelmatige regenval het niet onder controle te krijgen.

Het erosieproces in de Badlands gaat zichtbaar door. Gemiddeld verdwijnt er per jaar een inch van de heuvels. Dit gebied is ook rijk aan fossielen. In het bezoekerscentrum was zelfs een afdeling te bekijken waar nog elke dag fossielen worden geprepareerd. Wij rijden de enige asfaltweg die door het park loopt af en stoppen regelmatig bij een viewpoint. We blijven ons verbazen over het mooie en sterk wisselende landschap: aan de ene kant van de weg zie je een prairie, aan de ander kant een maanlandschap.

Onderweg komen we nog wild tegen: een bighorn sheep en prairie dogs. Rond 2 uur rijden we het park uit en doen een korte stop in Wall, waar een bekend shopping centrum zit (Wall drug). Dit heeft meer weg van Disney maar als je koffie voor 5 $cent kan krijgen moet je dat toch even zelf ervaren. Zoals verwacht is dat bocht niet te drinken, maar je kon het gelukkig wel weer wegspoelen met gratis ijswater.

Nu op weg naar de Black Hills waar we in het Custer State Park willen overnachten. Bij de ingang van het park zien we gelijk een kudde bisons lopen/liggen. Da's boffen. In het visitor center krijgen we het advies om voor een kampeerplekje bij het State park office langs te gaan , om te kijken op welke campground nog plek is ( 1 van de 9 campgrounds.) Dat was maar goed ook, want zoveel keus was er niet meer. Onderweg naar de camping rijden we de Wildlife route. We zien diverse bizons lopen, mule deers, pronghorns en burro's (wilde ezels). Jammer dat ze soms te ver weg zijn om goed op de foto te krijgen. Helaas gaan zich weer buien ontwikkelen en halverwege de route barst er weer een onweersbui los. Om 19 u zijn we op de camping, een mooie plaats midden in een dennenbos. De amerikaanse pannenkoekenmix levert een smakelijk resultaat op. De blog van de laatste 2 dagen wordt bijgewerkt en dan is het alweer bedtijd.

Maandag 15 juni: Sturgis - op weg naar Badlands

We hebben onze plannen een beetje bij moeten stellen. Kathy enkele dagen mee nemen met de camper blijkt niet zo'n goed idee te zijn. De achter-achter-en nog wat nicht is 73 jaar en heeft wat last van ouderdoms kwalen waardoor een wandeling e.d. er niet inzit. Dat had ze zelf blijkbaar ook gedacht want ze had op de dinsdag haar vrijwilligersdag in het plaatselijke ziekenhuis. Begin van deze middag zou Trina (dochter) met haar man en kinderen langskomen om ons te ontmoeten. Het plan is nu om s'morgens wat boodschappen te doen (na 2 weken zijn we redelijk door onze voorraad heen) en dan na het bezoek van Trina op weg te gaan naar NP Badlands en de volgende dag naar de Black Hills. Op woensdagavond zijn we dan weer terug in Sturgis voor een afscheidsetentje.

Kathy geeft s'morgens nog een kleine tour door Sturgis en directe omgeving (Bear-butte state park, én het veteranen ziekenhuis waar Le roy en Kathy gewerkt hebben en Le Roy is overleden). Sturgis staat dit jaar voor de 75ste keer het grootse motor event ter wereld te wachten. Er komen dan honderdduizenden motoren naar het plaatsje (6000 inwoners). Het moet dan een gekkenhuis zijn (ga maar eens googlen).

Rond 1 uur locale tijd hebben we nog een facetime sessie met Hetty's moeder. Kathy en Hetty's moeder keuvelen er lekker op los en dat geeft beide veel voldoening. Met Trina, Charlie, Christopher en Kaylie is het ook een gezellig uurtje maar dan hebben we toch wel erg veel zin om samen weer met de RV op pad te gaan.

 Het is ondertussen opgehouden met regenen (de hele dag was het kwakkelweer) dus al met al was het helemaal niet erg om deze dag naar grotendeels in Sturgis door te brengen. Het is zo'n 2 uur rijden naar de Badlands. We willen daar op de campground van het NP staan maar reserveren bleek niet mogelijk te zijn. Op de dag zelf geldt het principe “first come, first serve”. Blijken wij het laatste plaatsje te hebben. Aangezien de weersverwachting voor de volgende dag een regendag voorspelt en het op moment van aankomst ( 19 u) droog is (wel zwaar bewolkt) gaan we direct een kleine wandeling maken om dit bizarre landschap op de foto vast te leggen. Hierna nog even naar de giftshop waar ze hele mooie, door indianen vervaardigde voorwerpen verkopen. We kunnen het aardewerk met moeite laten staan, want hoe neem je dat zonder kans op breken mee het vliegtuig in.Om ons groente tekort weer aan te vullen, maken we een lekkere pastamaaltijd klaar met ui, paprika, courgette en bleekselderij. Dat smaakt samen met een flesje rode wijn weer lekker. 

Zondag 14 juni: Sturgis

Vannacht heeft het weer wat geonweerd en we begonnen met een bewolkte dag. Zoals verwacht werden we uitgenodigd om mee te gaan naar de kerk. Dit was van een geheel ander karakter dan 6 jaar geleden in Broadus. Ik zou het een evangelische gemeente noemen, een informeel karakter en hedendaagse muziek. De dag doet zijn naam eer aan. Als we na een uur weer buiten staan, schijnt het zonnetje. Eerst maar even de verplichte familie kiek maken.

Smiddags gaan we met Kathy naar Mount Rushmore. De bekende rots met de vier presidentenkoppen.
Voor de amerikanen een memorial place. Jos en Kees zijn eerder hier geweest maar toen was de gehele rots in regenwolken gehuld en viel er letterlijk niets te zien. Vandaag was het zwaar bewolkt maar helder genoeg om het "huge" beeldhouwwerk te zien. Kathy vond het geweldig om ons dit te tonen.

Voor de avond had Kathy een surprise in petto. Ze had voor ons onbekende familieleden uitgenodigd. Zowaar een heel gezellige avond. Hetty's stelde het geweldig op prijs nieuwe Biesheuvels te ontmoeten. HET boek werd er bij gehaald en wij vertelden het nodige over de familie, dordrecht en onze landje. De aanwezigen waren oprecht geinteresseerd en wie weet komt er nog wel eens eentje langs.

Zaterdag 13 juni: op weg naar Sturgis

Hoewel de camping vlak langs de Interstate lag, gaf dat weinig lawaai. Wel hoorden we die nacht een paar keer een trein toeteren alsof die vlak langs ons heen kwam. Als we smorgens even 3 campers verder kijken, blijkt daar inderdaad de railway te zijn waar onwijs lange goederentreinen voorbij komen. Maar goed dat het maar bij 1 nachtje blijft. Omdat we gisteren meer mijlen hebben afgelegd dan voorzien kunnen we vandaag toeristischer rijden en gaan dwars door de Black Hills. Eindelijk zien we weer eens bomen. Dit gebied zullen we de komende dagen zeker nog vaker bezoeken. Hier heb je onder andere Mount Rushmore, die 4 uitgehouwen presidentkoppen. Bij een Subway halen we een lunch en bij gebrek aan wifi wordt en een take-away. We rijden een stukje door Wind Cave State park waar we de eerste buffalo's zien. Volgens Kees niet zo van die imposante beesten als in Yellowstone, maar des ondanks toch een mooi gezicht. In tegenstelling tot de highways in Wyoming schiet het door de Black Hills niet echt op. Het is nu weer bochtjes draaien geblazen. Tegen vijfen zijn we in Sturgis. Het door Hetty vervaardigde roadbook bewijst z'n nut want in 1 keer rijden we naar het huis van Kathy Biesheuvel waar we hartelijk onthaald worden.

Kees was hier in 2009 al met Jos geweest, dus voor hem was het geen verrassing in wat voor interieur we terecht zouden komen. “Well decorated” zullen we maar zeggen. Kathy had zich uitgesloofd met een “stromboli”, een pizza-achtig ovengerecht en rhubarb pie (rabarbertaart) met ijs. Haar mond ratelt aan 1 stuk door, maar dat waren we al gewend. Wel vermoeiend hoor, zeker na 2 van zulke reisdagen.

S'avonds kunnen we wel mooi even de blogs van de laatste 3 dagen bijwerken. We slapen dit maal niet in de RV maar in een kingsizebed van de Kathy's cottage. Morgen maar eens een fotootje van haar woning en straatje online zetten.

Vrijdag 12 juni: van Arches richting South Dakota

Kees doet toevallig om 6 uur z'n ogen open en ziet een heldere ochtendlucht met een zon die net boven de rotsen uitkomt. Dat vraagt om een vroege start. Ook Hetty is er binnen enkele minuten uit en na een bordje yoghurt met cereals rijden we al om 6.20 uur weg. Vanwege het mooie licht wil Kees nog een keer de Landscape Arch op de foto vastleggen, dus dat wordt voor hem een vroege ochtend wandeling. Na een half uur is hij weer terug met het gewenste resultaat en rijden we op het gemak richting uitgang, hier en daar nog even stoppend voor een foto. Ook Balanced Rock staat volop in de zon, dus die pakken we nog mooi mee. Bij Park Avenue maken we de laatste fotostop. Dit is zo genoemd vanwege de ranke stijle rotsen die doen denken aan de wolkenkrabbers van New York. Een rots wordt de Sheep Rock genoemd, hoe ze aan die naam komen laat zich raden.

Om half negen rijden we Arches NP uit en gaan op weg naar de Interstate 70. Na 2 uur door een desolaat landschap gereden te hebben zonder we enige vorm van bebouwing zien dan billboards die duiden op een plaats van betekenis. In ieder geval een tankstation om de RV te voorzien van energie maar ook een Mac Donalds om ons van een verlaat ontbijtje te voorzien. Dat geeft gelijk weer de mogelijkheid om de e-mail van 3 dagen op te halen. Kees upload gelijk de blogtekst van de afgelopen dagen, hebben ze thuis ook weer wat te lezen. Een uur later cruisen we weer verder. Dit stuk rijden we langs de Colorado River en maakt het de rit gelijk wat gevarieerder. We verlaten de Interstate 70 en gaan verder de Highway 13 op richting Rawlins. Dit zijn grotendeels 65 mijl/uur wegen en rijdt dus best lekker door. We zijn nu al in de 3e staat vandaag. Vertrokken uit Utah, door Colorado en nu in Wyoming. Twee uur rijden en dan een goede ruststop blijkt goed te werken. We nemen tegen tweeën ruim een uur de tijd voor een lunchstop. Het beoogde doel was Rawlins maar Kees is nog fris genoeg om door te rijden. We gaan nu over Highway 287 richting Casper. Een weg dwars door de prairie. Een uur rijden zonder ook maar een huis tegen te komen. In de verte liggen wat ranches en we zien her en der ree-achtig wild grazen. Met de cruise control op 65 en nauwelijks verkeer op de weg is het heel ontspannend rijden. Tegen achten naderen we Casper. Je verwacht dan aan het begin van de stad billboards met verwijzingen naar RV Campgrounds. Dit keer dus niet. We besluiten maar om bij een tankstation te vragen en daar bleek niet ver vandaan een campground te zijn. Niet 1 waar je graag wilt staan: vlak langs de Interstate en voor 90% vol met vaste gasten. Maar goed we staan in ieder geval gesteld voor de nacht. In de buurt zit niets wat op een restaurant lijkt, dus worden de noodrantsoenen geopend: instant noodles met een gebakken ei. Het smaakt prima. De totale mijlstand van die dag blijkt 510 mijl te zijn. Veel meer dan eerst gepland. Dan geeft voor de volgende dag weer ruimte om het rustiger aan te doen.